«Ζούμε σε ένα κράτος που δεν βοηθάει τα παιδιά του»

Η εκφραστική ερμηνεύτρια με τη μελωδική φωνή, η Αναστασία Μουτσάτσου, επιστρέφει στη σκηνή του Ιανού αυτό το Σάββατο 18 Μαΐου, για να μοιραστεί με το κοινό αγαπημένα τραγούδια από την προσωπική της εικοσάχρονη μουσική πορεία και αξεπέραστες επιτυχίες άλλων δημιουργών.

Παρέα με το συνεργάτη της Ανδρέα Βουδούρη στο πιάνο, θα παρουσιάσουν τραγούδια που αγάπησε το κοινό και που ανήκουν σε διάφορα μουσικά είδη, από έντεχνα έως παραδοσιακά και λαϊκά τραγούδια. Επίσης τραγούδια από την προσωπική της δισκογραφία -από το ξεκίνημά της- στις αρχές της δεκαετίας του '90 μέχρι και σήμερα. «Αυτό που έχει σημασία και που κάνει και μας να αγαπάμε αυτήν την παράσταση, είναι ότι πολύ συχνά φεύγουμε από τη λίστα μας και ακολουθούμε την καρδιά μας, με τραγούδια που εκείνη τη στιγμή απαιτούν την προσοχή μας», αναφέρει χαρακτηριστικά η ερμηνεύτρια σε συνέντευξή της στο ΑΠΕ-ΜΠΕ.

Διστακτικά σκέφτεται το ενδεχόμενο ενός νέου δίσκου, καθώς όπως η ίδια εξηγεί: «Εδώ και αρκετό καιρό συγκεντρώνω υλικό για ένα μελλοντικό δίσκο, όμως η εποχή που διανύουμε με κάνει να το σκέφτομαι και να διστάζω. Δεν υπάρχουν πια σημεία πώλησης παρά ελάχιστα και δεν ξέρω αν αγοράζει κανείς από το διαδίκτυο. Αλλά το βασικότερο είναι ότι ο τρόπος που μπορεί κανείς να προβάλει την δουλειά του έχει αλλάξει ριζικά μιας και τα ραδιόφωνα δεν παίζουν το ρόλο που έπαιζαν παλιά εκτός από λίγες εξαιρέσεις.»

«Παρ' όλο το χάλι μας όμως, ακούω συχνά ωραία τραγούδια, το θέμα είναι να βρίσκουν το δρόμο προς το κοινό. Αλλιώς δεν υπάρχει λόγος να φτιάχνονται. Αυτό πιστεύω για όλες τις τέχνες και για την μουσική πιο πολύ!», ανέφερε μεταξύ άλλων.

Μιλώντας για τις δυσκολίες που αντιμετωπίζουν σήμερα οι νέοι, η τραγουδίστρια δηλώνει με περισσή ειλικρίνεια πως δεν θα ήθελε να ξεκινούσε σήμερα την καριέρα της και να έπρεπε να βιοποριστεί απ' αυτή τη δουλειά. « Ίσως φταίει το ότι έχω κάνει την προσπάθειά μου και δεν έχω τα «γκάζια» ενός ανθρώπου που μόλις τώρα αρχίζει και δεν έχει ιδέα τι θα συναντήσει...».

«Ζούμε δυστυχώς σε ένα κράτος αφερέγγυο που αλλάζει γνώμη τακτικά για όλα και το χειρότερο, δεν βοηθάει τα παιδιά του», συμπληρώνει.

Ωστόσο διατηρεί την αισιοδοξία για τους δύσκολους αυτούς καιρούς που ζούμε, και αν και- όπως η ίδια λέει «είναι απελπιστικό μερικές φορές και θέλει μεγάλη προσπάθεια από μέρους μου να μην βυθιστώ σ' αυτήν την απελπισία», τονίζει ότι προσπαθεί να αντλεί την έμπνευσή της από πράγματα που παραμένουν αναλλοίωτα από την ανθρώπινη αναλγησία, όπως η φύση και η θάλασσα. Η ίδια αντιμετωπίζει την κρίση περνώντας πολλές ώρες διαβάζοντας ή βλέποντας ταινίες, συναντά τους ανθρώπους που αγαπά και διάφορα απλά καθημερινά πράγματα.

Η γνωστή τραγουδοποιός κλείνει με την ευχή οι άνθρωποι να βρίσκουν την δύναμη να προσπαθούν και να μην πιστέψουν ούτε στιγμή ότι αυτό που συμβαίνει δεν αλλάζει. «Ας προσπαθήσουμε όλοι να γίνει το συντομότερο!!!»

Η Αναστασία Μουτσάτσου με την εμφάνισή της στον Ιανό κλείνει τον κύκλο των χειμωνιάτικων εμφανίσεών της και δίνει ραντεβού για το καλοκαίρι όπου θα εμφανιστεί σε ανοιχτούς χώρους «με σκοπό», όπως η ίδια λέει «να συναντήσουμε όσο μπορούμε πιο πολλούς που μας μοιάζουν...»

ΠΗΓΗ imerisia.gr, grafida-sintikis.blogspot.gr 

'Εφυγε από τη ζωή η ηθοποιός Νίκη Τριανταφυλλίδη

Σε ηλικία 71 ετών

Έφυγε από τη ζωή η ηθοποιός Νίκη Τριανταφυλλίδη, σε ηλικία 71 ετών.

Η Νίκη Τριανταφυλλίδη γεννήθηκε στην Αθήνα το 1942. Ήταν κόρη του συνθέτη Πάνου Τριανταφυλλίδη.

Απόφοιτος της δραματικής σχολής του Εθνικού θεάτρου και του Πέλλου Κατσέλη έκανε την πρώτη της εμφάνιση στο σανίδι το 1963, στο έργο «Το σπίτι της Μπερνάρντα Άλμπα».

Υπήρξε ιδρυτικό μέλος του Θεάτρου Συνόλου και της Πολιτιστικής Κίνησης, ενώ τη δεκαετία του '90 ίδρυσε το Θέατρο «Τριανταφυλλίδη» στη πλατεία Βάθη.

Το 1970 κέρδισε το βραβείο σκηνοθεσίας στο φεστιβάλ κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, για την ταινία μικρού μήκους «Συνηθισμένο μου όνειρο».

Τιμήθηκε ακόμα με το βραβείο «Μαρίκα Κοτοπούλη»και στο φεστιβάλ Ιθάκης. Δίδαξε στις δραματικές σχολές του Κρατικού Θεάτρου Βορείου Ελλάδος και του Πέλλου Κατσέλη.

ΠΗΓΗ newsbeast.gr  grafida-sintikis.blogspot.gr

«Ξαναζεί» το εστιατόριο της Φώφης στο Βερολίνο

Ένα αφιέρωμα στο θρυλικό «Εστιατόριον», δημιούργημα της Φώφης Ακριθάκη και του συζύγου της Αλέξη Ακριθάκη, που αποτέλεσε ένα από τα πιο ονομαστά στέκια όχι μόνο του Βερολίνου αλλά ολόκληρης της Ευρώπης, εγκαινιάζεται στις 17 Μαϊου, στο Μουσείο 'Αλεξ Μυλωνά - Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης( στην Πλ. Αγ. Ασωμάτων, στο Θησείο).

Η έκθεση με τίτλο FOFI'S, Berlin - Το Βερολίνο της Φώφης Ακριθάκη: 1969 - 1997» ξαναζωντανεύει μια ολόκληρη εποχή μέσα από αντικείμενα, ντοκουμέντα από τη λειτουργία του εστιατορίου και έργα του Αλέξη Ακριθάκη και των κορυφαίων καλλιτεχνών που γνώρισε και φιλοξένησε το περίφημο εστιατόριο της Φώφης.

Το Fofi's, όπως έμεινε γνωστό, ήταν σε όλη τη διάρκεια της λειτουργίας του, από το 1976 έως το 1997 όχι μόνο το στέκι, το ραντεβού, ένας τόπος συναναστροφής, ένα κορυφαίο ρεστοράν του Βερολίνου αλλά και ένα σημείο συνάντησης και ατελείωτων συζητήσεων σε μια εποχή και μια πόλη που ξαναγραφόταν η ιστορία της Ευρώπης.

FOFI’S, Berlin: Το Βερολίνο της Φώφης Ακριθάκη: 1969 - 1997

Αλέξη Ακριθάκη “Μπάρ”

Το Μουσείο Άλεξ Μυλωνά – Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης Τέχνης παρουσιάζει την έκθεση FOFI’S, Berlin – Το Βερολίνο της Φώφης Ακριθάκη: 1969 – 1997 την οποία επιμελήθηκαν ο Ντένης Ζαχαρόπουλος και ο Αλέξιος Παπαζαχαρίας. Η έκθεση αποτελεί αφιέρωμα στο ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΝ της Φώφης Ακριθάκη, το οποίο για είκοσι χρόνια αποτέλεσε ένα από τα πιο ονομαστά “στέκια” όχι μόνο του Βερολίνου αλλά ολόκληρης της Ευρώπης και θα μείνει στην ιστορία με το όνομαFofi’s. Η έκθεση θα διαρκέσει έως τις 3 Νοεμβρίου και εγκαινιάζεται την Παρασκευή 17 Μαΐου, στις 20:30. 

FOFI'S Berlin_Joseph Beuys

Από το 1972 μέχρι  το 1997 η πληθωρική προσωπικότητα  της κοσμοπολίτισσας Φώφης  Ακριθάκη συγκέντρωνε γύρω της κορυφαίες διεθνείς προσωπικότητες της τέχνης, της λογοτεχνίας, του κινηματογράφου, του θεάτρου, της μόδας, της μουσικής αλλά και της πολιτικής. To Fofi's θα παραμείνει καθόλη τη διάρκεια της λειτουργίας του όχι μόνο το στέκι, το ραντεβού, ένας τόπος συναναστροφής, ένα κορυφαίο ρεστοράν του Βερολίνου αλλά και ένα σημείο συνάντησης και ατελείωτων συζητήσεων σε μια εποχή και μια πόλη που ξαναγραφόταν η ιστορία της Ευρώπης. 

FOFI'S Berlin_Laurie Anderson

Η Φώφη Ακριθάκη φτάνει στο Βερολίνο με τον σύζυγό της Αλέξη Ακριθάκη, υπότροφο της DAAD εκείνη την εποχή, το 1969. Το 1972 ανοίγει το ελληνικό εστιατόριο Αχ Βαχ με τον αυστριακό καλλιτέχνη Michel Würthle και τον Oswald Weiner, το οποίο διακοσμεί ο Αλέξης Ακριθάκης. Το 1976 πια μαζί με τους Κώστα Κασάμπαλη και Βασίλη Κουράφαλη ανοίγει το περίφημοΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΝ, στο οποίο κατευθείαν αρχίζουν να συχνάζουν καλλιτέχνες που η Φώφη Ακριθάκη έχει γνωρίσει ήδη από το Αχ Βαχ αλλά και από τον κύκλο του Αλέξη Ακριθάκη που λόγω της DAAD είχε επαφές σχεδόν με τους περισσότερους καλλιτέχνες που δούλευαν στο Βερολίνο τότε. Το ΕΣΤΙΑΤΟΡΙΟΝ θα κλείσει το 1996 και ένα χρόνο αργότερα η Φώφη Ακριθάκη θα γυρίσει μόνιμα πια στην Ελλάδα, φέρνοντας μαζί της έργα καλλιτεχνών και αντικείμενα, αναμνήσεις και ντοκουμέντα που μεταφέρουν την ξεχωριστή ατμόσφαιρα του Fofi's και του Βερολίνου του '70, του '80 και του '90 στη σημερινή Αθήνα.

OFI'S Berlin_Αλέξης & Φώφη Ακριθάκη

Στην έκθεση FOFI'S, Berlin - Το Βερολίνο της Φώφης Ακριθάκη: 1969-1997, παρουσιάζονται ντοκουμέντα από τη λειτουργία του εστιατορίου και έργα των: Αλέξη Ακριθάκη, Χρήστο Μπουρονίκο, Γιάννη Κουράκη, Rebecca Horn, Robert Rauschenberg, Francis Bacon, Robert Wilson, Ed Kienholz, Γιάννη Κουνέλλη, Thierry Noir, Markus Lüpertz, Günter Brus,  Michel Würthle, Λίζη Καλλιγά, Jakob Mattner, Heiner Müller, Thomas Brasch, Wolfgang Rihm, Bernd Koberling, Lucio Fanti, Takis, Oswald Wiener, Gerhard Rühm, Dieter Roth, Hermann Nitsch, Martin Kippenberger.

 Στην έκθεση θα παρουσιαστεί επίσης η εγκατάσταση  του Αλέξη Ακριθάκη “Μπάρ”. Το “Μπαρ” φέρει την εμπειρία του Ακριθάκη του νυχτερινού Βερολίνου, όπου το μπαρ είναι ο τόπος στον οποίο ο  κόσμος γνωρίζεται, συζητάει και επικοινωνεί, ο τόπος στον οποίο φίλοι, συνεργάτες, συνοδοιπόροι ή και άγνωστοι βρίσκονται για να περάσουν καλά χωρίς να έχει σημασία ούτε ποιοί είναι ούτε από που ήρθαν. Ένα σημείο στο οποίο οι άνθρωποι μπορεί να συνδέονται από μια κοινή πεποίθηση έως μια σκέψη της στιγμής. Ο Ακριθάκης παρουσίασε την συγκεκριμένη εγκατάσταση πρώτη φορά το 1981 στη γκαλερί Bernier, όπου το μπαρ να λειτουργούσε επιτρέποντας στον καλλιτέχνη να παρουσιάσει ένα συνολικό έργο, όπου ο χώρος και το έργο γίνονται ένα.

Επιμέλεια Έκθεσης : Ντένης Ζαχαρόπουλος & Αλέξιος Παπαζαχαρίας

Διάρκεια : 17 Μαΐου – 3 Νοεμβρίου 2013
Εγκαίνια : Παρασκευή, 17 Μαΐου 2013, 20:30 

Συντονισμός & Επικοινωνία: Ελένη Κωτσαρά, eleni.kotsara@mmca-mam.gr

Μουσείο Άλεξ Μυλωνά - Μακεδονικό Μουσείο Σύγχρονης  Τέχνης 

www.mmca-mam.gr

Πλ. Αγίων Ασωμάτων 5, Θησείο

10554 Αθήνα

T: 210 3215717

F: 210 3215712

http://mouseioalexmylona.blogspot.com/

mam@mmca-mam.gr

Ώρες λειτουργίας:

Τετάρτη – Παρασκευή –  Σάββατο : 11.00 – 19.00

Πέμπτη  : 13.00 – 21.00

Κυριακή  : 11.00 – 16.00

Δευτέρα & Τρίτη : Κλειστά

ΠΗΓΗ taeikastika.blogspot.gr, grafida-sintikis.blogspot.gr

«Βλάπτουμε τη δημοκρατία στην προσπάθειά μας να σώσουμε το ευρώ»

Τον μετρ του αστυνομικού μυθιστορήματος που έγινε περιζήτητος σχολιαστής της πολιτικής στα χρόνια της οικονομικής κρίσης, τον Πέτρο Μάρκαρη, συνάντησε το ΑΠΕ-ΜΠΕ στο σπίτι του στην Κυψέλη, σε μία γειτονιά με πολλούς μετανάστες κυρίως γαλλόφωνους Αφρικανούς, λίγο μετά τη βράβευσή του από το γαλλικό περιοδικό «Le Point», για το μυθιστόρημά του «Ληξιπρόθεσμα δάνεια», το πρώτο της Τριλογίας της κρίσης.

Ο Πέτρος Μάρκαρης μίλησε για το μέλλον της Ευρώπης, την ηγεμονία της Γερμανίας, την αδιέξοδη πορεία που ακολουθούμε, αλλά και τον ρόλο των πνευματικών ανθρώπων.
Η τελική μάχη για την κατάκτηση του ευρωπαϊκού βραβείου αστυνομικού μυθιστορήματος, δόθηκε ανάμεσα στο μυθιστόρημα του Πέτρου Μάρκαρη και στο μυθιστόρημα «Τρομοκρατική απειλή», της Γερμανίδας Αλεξ Μπεργκ και έτσι το ερώτημα που κυριάρχησε ήταν: «η Γερμανίδα ή ο Έλληνας;». Η κριτική επιτροπή του περιοδικού επέλεξε τον Νότο.
«Δεν θα το ερμήνευα ως μήνυμα, θεωρώ απλά ότι η γενικότερη κατάσταση στην Ελλάδα σε σχέση με την Ευρώπη και σε σχέση με τις επιπτώσεις της κρίσης στους ανθρώπους, δημιουργεί ένα ιδιαίτερο ενδιαφέρον. Υπάρχει μια αντίφαση εξαιρετικά ενδιαφέρουσα σε όλη αυτή την ιστορία. Όταν διαβάζετε δηλώσεις πολιτικών, οικονομολόγων είτε είναι της Κομισιόν είτε είναι του Εurogroup, είτε της τρόικας, έχετε πολύ έντονα την εντύπωση ότι οι άνθρωποι αυτοί κοιτώντας τους αριθμούς χάσανε τους ανθρώπους. Είμαι πεπεισμένος ότι δεν τους βλέπουν τους ανθρώπους. Αντιθέτως σε ένα άλλο επίπεδο αναγνωστών, απλών πολιτών, αυτό που τους ενδιαφέρει είναι πώς περνάνε οι άνθρωποι. Αυτή η αντίφαση δεν είναι μόνο ενδιαφέρουσα είναι και κατά κάποιον τρόπο ανησυχητική γιατί δημιουργήθηκε ένα χάσμα. Γι’ αυτό και το ενδιαφέρον για το μυθιστόρημα αυτό, και γενικώς για μυθιστορήματα που έχουν να κάνουν με την κρίση» είπε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ο κ. Μάρκαρης.
Αναφερόμενος στο κεντρικό μήνυμα της τριλογίας του, «Ληξιπρόθεσμα δάνεια», «Περαίωση» και «Ψωμί παιδεία ελευθερία», ο συγγραφέας που έχει καταγράψει με ακρίβεια τις συνέπειες της κρίσης είπε: «Όταν στις αρχές του 2010 ξέσπασε η κρίση, σε αντίθεση με αυτό που λέγανε πολλοί πολιτικοί, ακόμα και οικονομολόγοι, πίστευα ότι η κρίση ήρθε για να μείνει. Δεν θα περνούσε εύκολα.
Και θα σας πω γιατί. Έζησα και μεγάλωσα στην Τουρκία, ζω 50 χρόνια στην Ελλάδα, χώρες με ασταθείς οικονομικές βάσεις, πλήττονται με ιδιαίτερη οξύτητα από την κρίση και δεν μπορούν να την αντιμετωπίσουν άμεσα και βραχυπρόθεσμα, γι’ αυτό και είπα ότι η κρίση θα μείνει. Τότε σκέφτηκα να γράψω μία τριλογία με δύο άξονες. Ο ένας άξονας ήταν να θεματοποιήσω σε ένα μυθιστόρημα τρεις διαφορετικές οπτικές της κρίσης, τρία διαφορετικά φαινόμενα. Το πρώτο ήταν οι τράπεζες, το δεύτερο η φοροδιαφυγή το τρίτο η γενιά του πολυτεχνείου, αλλά ταυτόχρονα να παρακολουθήσω από μυθιστόρημα σε μυθιστόρημα πώς εξελίσσεται η ζωή των Αθηναίων».
Ο Πέτρος Μάρκαρης πιστεύει ότι αν και η κρίση στην Ευρώπη προσέφερε μια ωραία δικαιολογία, η κρίση στην Ελλάδα ήταν αναπόφευκτη και τόνισε: «Κατά τη γνώμη μου, η κρίση θα ερχόταν έτσι κι αλλιώς. Είμαι πεπεισμένος επ’ αυτού, γιατί καμία χώρα δεν μπορεί, έστω και μεσοπρόθεσμα να αντέξει, όταν παίρνει ένα σωρό λεφτά, δανείζεται αλόγιστα και τα σπαταλάει. Κάποια στιγμή αυτά θα την πνίξουν, όπως πνίγουν και τον κάθε πολίτη που δανείζεται αλόγιστα. Όταν δανείζεσαι, κάποια στιγμή θα έρθει η ώρα που δεν θα μπορείς να δανείζεσαι άλλο, οι όροι θα γίνονται πιο επαχθείς και θα καταρρεύσεις. Αυτό λοιπόν, με οδηγεί στο συμπέρασμα ότι υπάρχουν δύο κρίσεις. Υπάρχει μια κρίση ελληνική και μια κρίση ευρωπαϊκή. Αυτές οι δύο κρίσεις σε πολλά σημεία συναντιούνται, όχι όμως σε όλα.
Από την άλλη μεριά, ο τρόπος με τον οποίο αντιμετωπίστηκε και αντιμετωπίζεται η κρίση, είναι ένας τρόπος ο οποίος επιβαρύνει δυσανάλογα ορισμένες κατηγορίες πολιτών του πληθυσμού. Όχι μόνο σε μας, σε όλες τις χώρες αντιμετωπίζεται έτσι.
Το ίδιο βλέπω και στην Ισπανία, είναι δυσανάλογη η κατανομή βαρών. Από την άλλη μεριά όμως, πρέπει να πω ότι και εμείς τόσα χρόνια κοιτάζαμε αλλού, περί άλλα τυρβάζαμε. Μας πνίγει σήμερα το μεταναστευτικό και καταφέραμε να προκαλέσουμε ρατσιστικά σύνδρομα. Κάποιος θα πρέπει να πει όμως ότι όλη αυτή η ιστορία του μεταναστευτικού συνδυάζεται με το κοιτάω αλλού αυτών που κυβερνούσαν. Αυτό έγινε με τα δάνεια, αυτό έγινε και με το μεταναστευτικό. Καλά περνάμε, μην τα ψάχνεις. Τώρα όμως κακά περνάμε και τα ψάχνουνε όλα και δυστυχώς τα ψάχνουμε όλα σε ένα τόσο σύντομο χρονικό διάστημα που μας εξουθενώνει».
Μιλώντας για τις αιτίες της κρίσης στην Ευρώπη ο κ. Μάρκαρης είπε: «Η μεγάλη μετατόπιση, από μία οικονομία που επί τουλάχιστον δύο αιώνες είχε έναν παραγωγικό προσανατολισμό, σε μία οικονομία με χρηματοπιστωτικό προσανατολισμό ήταν ένα μεγάλο λάθος. Όταν το χρηματοπιστωτικό σύστημα φράκαρε, δεν είχε εναλλακτική λύση. Κατηγορούμε τη Γερμανία, είναι όμως η μόνη χώρα που δεν παραιτήθηκε από τον παραγωγικό της προσανατολισμό. Αυτό να τους το αναγνωρίσουμε. Αυτή είναι η αλήθεια. Διότι αυτοί είπαν και λένε, παραγωγή– εμπόριο- εξαγωγές. Εμείς δυστυχώς και πολλές άλλες χώρες, όπως η Ισπανία, η Κύπρος μπήκαμε σε ένα παιχνίδι απ’ το οποίο βγαίνουμε καταρρακωμένοι. Διότι πέραν όλων των άλλων, δεν είχαμε κι εκείνες τις βάσεις και τις άμυνες που θα μπορούσαν σε δύσκολες στιγμές να μας προστατέψουν».
Ιδιαίτερα ανήσυχος για το μέλλον της Ευρώπης που έχασε το όραμά της, ο Πέτρος Μάρκαρης τόνισε: «Μιλώντας με έναν Ευρωπαίο πρόσφατα, του είπα ότι ακόμα και να ξεπεραστεί η κρίση του ευρώ ένα πράγμα δεν θα ξεπεραστεί κι αυτό είναι το μίσος που έχει απλωθεί στην Ευρώπη. Αυτό δεν θα φύγει εύκολα. Καταλήξαμε να μισούμε ο ένας τον άλλον. Κι αυτό είναι πάρα πολύ κακή εξέλιξη. Θεωρώ ότι η υπόθεση της Ευρώπης εξελίχθηκε από το όραμα στο μη χείρον βέλτιστον. Και θα σας εξηγήσω τι εννοώ. Εμείς, η Ισπανία, η Πορτογαλία, είπαμε να πάμε στο όραμα της ενωμένης Ευρώπης, της κοινής Ευρωπαϊκής οικογένειας. Τρέξαμε. Το ίδιο κάνανε και εκείνες οι χώρες οι οποίες βγήκανε από το σοσιαλιστικό μπλοκ και τρέχανε να μπούνε στο ενιαίο όραμα της Ευρώπης. Αν σήμερα πω σε ένα πολίτη, σε έναν Ισπανό, ή Ιταλό, «ρε φίλε δεν πάμε να φύγουμε, να πάμε πίσω στα δικά μας νομίσματα να τελειώνουμε, να μην τους έχουμε σαν μπάστακες πάνω από το κεφάλι μας;», η απάντηση που θα μου δώσει θα είναι «καλά είσαι τρελός; Αν πάμε πίσω θα περάσουμε πολύ χειρότερα». Αυτό όμως είναι το μη χείρον βέλτιστον δεν είναι πια όραμα. Δεν μπορεί όμως η Ευρώπη να στηριχτεί πάνω στο μη χείρον βέλτιστον.
Δεν αντέχει. Πρέπει να βρεθεί ένα όραμα για την Ευρώπη που το είχε και το έχασε. Γι’ αυτό είμαι απαισιόδοξος. Και επίσης εκείνο το οποίο βλέπω είναι ότι αυτήν τη στιγμή στην προσπάθειά μας να σώσουμε το ευρώ θυσιάζουμε ένα μέρος της δημοκρατίας. Αυτό είναι πολύ κακό. Δείτε τι γίνεται αυτή τη στιγμή στην Ιταλία, όλη η αντίδραση είναι αντισυστημική. Οι αντισυστημικές αντιδράσεις όμως είναι κατά της δημοκρατίας, δεν είναι υπέρ. Σε εμάς εδώ η άνοδος της Χρυσής Αυγής είναι μια εξέλιξη κατά της δημοκρατίας. Συνεπώς βλάπτουμε τη δημοκρατία και τους θεσμούς στην προσπάθειά μας να σώσουμε το ευρώ».
Για τον ρόλο της Γερμανίας στη σημερινή Ευρώπη ο Πέτρος Μάρκαρης πιστεύει ότι «η Γερμανία αντιλαμβάνεται, και λόγω αποδυνάμωσης Γαλλίας, και λόγω απόσυρσης του Ηνωμένου Βασιλείου, ότι έχει πάλι έναν ηγετικό ρόλο στην Ευρώπη. Επειδή οι Γερμανοί σε δύο παγκοσμίους πολέμους και ιδιαίτερα στον δεύτερο με την ισχύ τα πήγαν πολύ κακά, τώρα λένε «μα δεν είμαστε πιο ισχυροί από εσάς, είμαστε όμως καλύτεροι». Μα το καλύτερο δεν είναι μετρήσιμο μέγεθος. Εδώ είναι το πρόβλημα.
Πώς θα πείσετε ένα Ιταλό, πως, ό,τι και να κάνεις, το Ford είναι καλύτερο αυτοκίνητο από το Fiat. Θα σου πει γιατί είναι καλύτερο, μια χαρά αυτοκίνητο είναι το Fiat. Το καλύτερο δεν είναι μετρήσιμο μέγεθος. Και εδώ ξεκινάει το πρόβλημα των Γερμανών. Το είπε πρόσφατα ο Σόιμπλε, «είμαστε οι καλύτεροι μαθητές στην τάξη γι’ αυτό μας ζηλεύουν». Αυτό θεωρούν οι Γερμανοί, ότι είναι οι καλύτεροι μαθητές στην τάξη. Και οι Γερμανοί από τη φύση τους είναι μια χώρα και μία κοινωνία η οποία επειδή πάντοτε πειθαρχεί ακόμα και όταν πηγαίνει στην καταστροφή και το έχει πάθει δύο φορές, έχει την απαίτηση να το κάνουνε και οι άλλοι. Εγώ στους Γερμανούς λέω κάτι, πηγαίνετε στη Σικελία, πηγαίνετε στη Μαγιόρκα, πηγαίνετε στην Κρήτη, βλέπετε τις παραλίες, βλέπετε τη θάλασσα και λέτε: «τι καταπληκτική παραλία, τι ωραία θάλασσα, καταπληκτικές διακοπές θα κάνω». Αλήθεια είναι. Μόνο που αυτό που δεν βλέπετε είναι ότι αυτές οι παραλίες, αυτή η αμμουδιά αυτή η θάλασσα είναι για εμάς μια άλλη πανάρχαια κουλτούρα που παράγει διαφορετική σκέψη, διαφορετικό πολιτισμό, διαφορετικό τρόπο αντιδράσεων τον οποίο εσείς δεν καταλαβαίνετε. Λοιπόν έχουμε ένα τεράστιο κενό συνάντησης πολιτισμών στην Ευρώπη. Όπως εμείς δεν καταλαβαίνουμε τον κεντροευρωπαϊκό έτσι και ο κεντροευρωπαϊκός δεν καταλαβαίνει εμάς. Αυτό το παραμέλησε η Ευρώπη και έκανε πολύ μεγάλο λάθος».
Ο συγγραφέας στο τελευταίο βιβλίο, με αφετηρία την επιστροφή στη δραχμή ξετυλίγει το νήμα των εξελίξεων στη χώρα. Είναι όμως απλά ένα εύρημα η επιστροφή στο εθνικό νόμισμα ή πιθανό ενδεχόμενο; «Δεν τη θεωρώ εκτός πραγματικότητας, δεν ξέρω πόσο κοντινή είναι, δεν ξέρω πως θα εκδηλωθεί, αλλά η προοπτική υπάρχει, μη γελιόμαστε. Όσο οι αντισυστημικές δυνάμεις της Ευρώπης, είτε στην Ιταλία ή την Ισπανία, ζητούν επιστροφή στα εθνικά νομίσματα, είτε στη Γερμανία ζητούν επιστροφή στο μάρκο, εξακολουθούν να έχουν φωνή και όσο η κρίση δεν επιτρέπει στους ανθρώπους να βελτιώσουν τη ζωή τους, το ενδεχόμενο δεν μπορεί να φύγει από το τραπέζι. Αν σηκωθούμε εμείς μόνοι μας να φύγουμε, θα καταστραφούμε. Δεν έχουμε παραγωγική βάση την έχουμε καταστρέψει, που θα πάμε; Αλλά είναι άλλο θέμα αν κάποια στιγμή μια ισχυρή χώρα πει «ως εδώ ήταν».
Αν πει για παράδειγμα η Ιταλία, φτάνει ως εδώ, δεν θέλουμε άλλο, από εκεί και πέρα το πράγμα θα πάρει μπάλα όλους. Δεν μπορεί να σταματήσει. Γι αυτό και είναι υπαρκτό το ενδεχόμενο. Όλον αυτό τον καιρό, παρατηρώ μια χώρα η οποία σαν εξαρτημένο άτομο περιμένει απεγνωσμένα την επόμενη δόση της, είναι διατεθειμένη όπως το κάθε εξαρτημένο άτομο να κάνει οποιαδήποτε κωλοτούμπα για να εξασφαλίσει τη δόση της και το μίσος ενάντια στη Μέρκελ δεν είναι παρά τίποτε άλλο από το μίσος που έχει το εξαρτημένο άτομο απέναντι στο βαποράκι του, που ξέρει ότι μπορεί να το καταστρέψει. Αυτή είναι όλη η περιγραφή. Αυτό όμως δεν δίνει καμία προοπτική».
Σχολιάζοντας τα πρόσφατα γεγονότα στη Μανωλάδα που έκαναν τον γύρο του κόσμου, ο Πέτρος Μάρκαρης μας είπε: «Δεν έχει σχέση με ρατσισμό αυτό, έχει σχέση με μία ανίερη εκμετάλλευση ανυπεράσπιστων ανθρώπων. Λυπάμαι πολύ αλλά η εξέλιξη της Ελλάδας από τη δραχμή στο ευρώ μπορεί να οριστεί ως μετεξέλιξη της Αρσακειάδας σε Μανωλάδα. Αυτή ήταν η πορεία μας δυστυχώς. Δεν καταλαβαίναμε ότι έπρεπε να στήσουμε μια άλλη κοινωνία, μια άλλη οικονομία, ένα άλλο σύστημα εργασιακών σχέσεων. Δεν κάναμε τίποτα απ’ όλα αυτά κι ερχόμαστε τώρα και βγάζουμε μια απίστευτη βαρβαρότητα και εκμετάλλευση. Θα μου πείτε, ποιος εμπόδισε το ελληνικό κράτος να βάλει κανόνες στη χρήση των μεταναστών ως εργατών; Το εμπόδισε κανείς; Είπε κανείς μην το κάνετε; Απλά το άφησε, σου λέει άστο δεν πειράζει. Μια κοινωνία όμως, δεν είναι καλή επειδή οι πολίτες της είναι άγιοι, είναι καλή επειδή οι πολίτες υπακούν σε κανόνες. Όταν σ’ αυτή την κατάσταση, προσθέσετε τον αχαλίνωτο καταναλωτισμό που κυρίευσε την Ελλάδα, ιδιαίτερα από το 2001 και μετά, θα καταλάβετε γιατί γίνονται όλα αυτά. Κανείς δεν έβαλε κανόνες στην Ελλάδα. Παρακολουθώ το ελληνικό κράτος και βλέπω ότι εδώ και τουλάχιστον τρεις δεκαετίες σταδιακά παραιτείται από το μονοπώλιο καταστολής που έχει. Διότι σε κάθε ευνοούμενο δημοκρατικό κράτος, το κράτος έχει το μονοπώλιο της καταστολής. Και ως καταστολή δεν εννοείται η αστυνομία, εννοείται η καταστολή στον χώρο της φοροδιαφυγής, εννοείται η καταστολή στον χώρο λειτουργίας των μεταναστών και των κανόνων τους, εννοείται η καταστολή στον τρόπο με τον οποίο κρίνονται αυτοί οι οποίοι δουλεύουν. Αρνήθηκε το μονοπώλιο της καταστολής του το κράτος και άφησε το 2008 να καταστραφεί η Αθήνα χωρίς να σκέφτεται πού θα οδηγήσει αυτό. Τώρα βλέπουμε στην κρίση τις επιπτώσεις αυτής της απόσυρσης του μονοπωλίου. Όμως η νοοτροπία για να αλλάξει απαιτούνται δεκαετίες και εμείς προσπαθούμε τις δεκαετίες να τις κερδίσουμε σε ένα χρόνο, σε έξι μήνες. Δεν μπορούμε, δεν γίνεται, εκ των πραγμάτων δεν μπορεί να γίνει».
Στην Ισπανία οι δημοσιογράφοι αναγνωρίζουν τον Πέτρο Μάρκαρη ως τον μοναδικό συγγραφέα που περιγράφει τα δεινά των κατοίκων του Νότου. Ο ίδιος μιλώντας για τους πνευματικούς ανθρώπους τόνισε: «Θεωρώ, ότι πλην ορισμένων εξαιρέσεων που υπάρχουν, το μεγάλο μπλοκ διανοουμένων, ακαδημαϊκών, καλλιτεχνών και συγγραφέων δεν εκφράζεται στην κρίση. Το ίδιο συμβαίνει στην Ιταλία, στην Ισπανία, το ίδιο συμβαίνει παντού. Αν συγκρίνω αυτό το σημερινό ας πούμε μπλοκ, με το μπλοκ της δεκαετίας του ’50, την περίοδο αμέσως μετά τον πόλεμο και στην Ελλάδα αμέσως μετά τον εμφύλιο, τότε όλοι οι διανοούμενοι ήταν στις επάλξεις. Διότι καταλαβαίνανε ότι σε περιόδους τέτοιες, η συμβολή διανοουμένων στο να βοηθήσουν τον κόσμο να καταλάβει τι τους συμβαίνει και πώς πρέπει να δράσει για να αντέξει, είναι τεράστια. Αυτό δεν θα το κάνει κανένας υπουργός γιατί δεν ξέρει να το κάνει. Δηλαδή δεν μπορείτε να ζητήσετε από τη Μέρκελ να το κάνει, γιατί δεν ξέρει να το κάνει. Συζητώντας με φίλους, τους έλεγα ότι στη γενιά μας είχαμε τη δυνατότητα να λέμε, «όχι αυτό δεν θα σου περάσει». Αυτό σήμερα δεν υπάρχει. Αυτό όμως, για μένα, κρύβει και ένα ανησυχητικό φαινόμενο. Κάποια στιγμή θα ξεσπάσει. Όσο πιο αργά ξεσπάσει τόσο πιο άγριο θα είναι».
Κλείνοντας τη συζήτησή μας και καθώς πρόσφατα διανύσαμε την Εβδομάδα των Παθών τον ρωτήσαμε αν η πίστη μπορεί να βοηθήσει. «Τους πιστούς μπορεί να τους βοηθήσει. Έχω φτάσει σε μια ηλικία που δεν θεωρώ ότι όλα λύνονται με την ιδεολογία. Αντιθέτως θεωρώ ότι η ιδεολογία οφείλει να είναι αποτέλεσμα επεξεργασίας της γνώσης. Ένα από τα μεγάλα στραβά που έγιναν στην Ελλάδα ήταν ότι πρόταξαν την ιδεολογία στη γνώση, και βλέπουμε τα αποτελέσματα σήμερα. Αν η γνώση αυτή είναι προϊόν πίστης, βοηθάει και πάλι. Και δεν είναι αλήθεια ότι αυτά ουσιαστικά οδηγούν σε σκοτάδια» σημείωσε ο συγγραφέας.
Ο Πέτρος Μάρκαρης εκμυστηρεύτηκε στο ΑΠΕ-ΜΠΕ ότι θα συμπληρώσει την τριλογία με ένα τέταρτο βιβλίο-επίλογο, αλλά επειδή «είναι ιδιαίτερα ψυχοφθόρο να ξαναβουτήξω στην κρίση συγγραφικά» όπως χαρακτηριστικά είπε, «θα κάνω μια βολτίτσα κάπου γύρω-γύρω μέχρι την Αίγινα, θα γράψω κάτι μικρό μια νουβέλα και αμέσως μετά θα το ολοκληρώσω».

ΠΗΓΗ, grafida-sintikis.blogspot.gr

"Πόσα παιδιά" έχει ο σκηνοθέτης Ζανγκ Γιμού ψάχνει η Κίνα

Αντιμέτωπος με το ενδεχόμενο προστίμου

Πεκίνο, Κίνα

Οι κινεζικές αρχές έχουν αρχίσει να ερευνούν πληροφορίες ότι ο Ζανγκ Γιμού, ένας από τους γνωστότερους και σημαντικότερους σκηνοθέτες της Κίνας, έχει επτά παιδιά.

Ο Ζανγκ Γιμού   (Φωτογραφία:  Reuters )

Εάν κάτι τέτοιο ισχύει, θα αποτελούσε παραβίαση των αυστηρών κινεζικών κανόνων οικογενειακού προγραμματισμού, γεγονός που θα μπορούσε να οδηγήσει σε ένα πρόστιμο 160 εκατ. γουάν (20 εκατ. ευρώ), αναφέρουν κρατικά μέσα ενημέρωσης.

Στο Internet εμφανίσθηκαν δημοσιεύματα, σύμφωνα με τα οποία ο Ζανγκ Γιμού, ο οποίος εντυπωσίασε τον κόσμο το 2008 με τις τελετές των Ολυμπιακών Αγώνων του Πεκίνου, «έχει τουλάχιστον επτά παιδιά και θα αντιμετωπίσει πρόστιμο 160 εκατομμυρίων γουάν», αναφέρεται στον ιστότοπο της Λαϊκής Ημερησίας, οργάνου του Κινεζικού Κομμουνιστικού Κόμματος.

Σύμφωνα με τα δημοσιεύματα, απέκτησε τα παιδιά του από διαφορετικές γυναίκες. Στο Διαδίκτυο δημοσιεύθηκε και φωτογραφία της τελευταίας συζύγου του με τρία παιδιά.

Σύμφωνα με το ρεπορτάζ στον ιστότοπο της Λαϊκής Ημερησίας, ένας ανώνυμος αξιωματούχος της Δημοτικής Επιτροπής Πληθυσμού και Οικογενειακού Προγραμματισμού του Βουσί δήλωσε πως «διεξάγεται έρευνα με βάση τις τρέχουσες πολιτικές και τους κανονισμούς».

Δεν είναι σαφές πού γεννήθηκαν τα παιδιά του Ζανγκ, αναφέρεται στο ρεπορτάζ, το οποίο επικαλείται έναν εργαζόμενο στην Επαρχιακή Επιτροπή Πληθυσμού και Οικογενειακού Προγραμματισμού του Τζιανγκσού.

Οι δύο επιτροπές, του Βουσί και του Τζιανγκσού, δεν ήταν διαθέσιμες για να σχολιάσουν τις πληροφορίες.

Ο Ζανγκ, 61 χρόνων, ήταν κάποτε το «κακό» παιδί του κινεζικού κινηματογράφου και οι ταινίες του μερικές φορές απαγορεύονταν στην πατρίδα του, ενώ γίνονταν δημοφιλείς στο εξωτερικό.

Όμως έκτοτε έγινε ένα από τα αγαπημένα παιδιά του Κομμουνιστικού Κόμματος, παρά το γεγονός ότι γινόταν συχνά θέμα στον ταμπλόιντ Τύπο για φημολογούμενες σχέσεις του με ηθοποιούς των ταινιών του.

Υπάρχουν ενδείξεις ότι η Κίνα ενδέχεται να χαλαρώσει την πολιτική του ενός παιδιού, η οποία θεσπίσθηκε στα τέλη της δεκαετίας του 1970 για να αποτρέψει την ανεξέλεγκτη αύξηση του πληθυσμού.

Αντίθετοι στην πολιτική αυτή είναι οργανώσεις ανθρωπίνων δικαιωμάτων καθώς και θρησκευτικές, αλλά και πολλοί εμπειρογνώμονες την θεωρούν ξεπερασμένη και επιβλαβή για την οικονομία. Στο Διαδίκτυο γίνεται συχνά λόγος για το πώς οι πλούσιοι μπορούν να παραβιάζουν το νόμο αυτό.

Η πολιτική του ενός παιδιού επρόκειτο να διαρκέσει 30 χρόνια και σήμερα έχει πολλές εξαιρέσεις. Όμως εξακολουθεί να ισχύει για περίπου το 63% του πληθυσμού.

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ/Reuters/Γαλλικό

ΠΗΓΗ news.in.gr, grafida-sintikis.blogspot.gr

Συνεχίζει τις φιλανθρωπίες η Μαντόνα

Προς 7,16 εκατομμύρια δολάρια κατάφερε να πωλήσει η διάσημη τραγουδίστρια Μαντόνα, έναν πίνακα του Γάλλου ζωγράφου Φερνάν Λεζέ, προκειμένου να συγκεντρώσει χρήματα για την εκπαίδευση θηλέων στο Αφγανιστάν και το Πακιστάν.

Ο πίνακας με τίτλο «Trois Femmes a la Table Rouge», του οποίου η αρχική εκτίμηση ανερχόταν στα 7 εκατομμύρια δολάρια, πωλήθηκε σε αγοραστή αγνώστων στοιχείων από τον οίκο Sotheby’s.

ΠΗΓΗ, grafida-sintikis.blogspot.gr

Με «Κύκλωπα» του Ευριπίδη και «Τραχίνιες» του Σοφοκλή κατεβαίνει το Εθνικό στην Επίδαυρο

Αθήνα

Τις παραστάσεις «Κύκλωψ» και «Τραχίνιες» θα ανεβάσει στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου το Εθνικό Θέατρο. Την πρώτη, το μοναδικό σατυρικό δράμα του Ευριπίδη, σκηνοθετεί ο Βασίλης Παπαβασιλείου, ενώ την τραγωδία του Σοφοκλή σκηνοθετεί ο Θωμάς Μοσχόπουλος.

Η τραγωδία «Τραχίνιες» θα παρουσιαστεί στο Αρχαίο Θέατρο Επιδαύρου στις 9 και 10 Αυγούστου  

Κύκλωψ του Ευριπίδη

Χορός: Γιατί φωνάζεις Κύκλωπά μου;
Κύκλωπας: Χάθηκα […] Μ' αφάνισε ο Κανένας
Χορός: Μα τότε δε σ’ αδίκησε κανένας
Κύκλωπας: Με τύφλωσε ο Κανένας
Χορός: Μα τότε δε σε τύφλωσε κανένας.

Το σατυρικό δράμα του Ευριπίδη θα παρουσιαστεί στη σκηνή του Αρχαίου Θεάτρου της Επιδαύρου στις 2 και 3 Αυγούστου.

Ο Κύκλωψ του Ευριπίδη πραγματεύεται από μια άλλη οπτική γωνία τις περιπέτειες του Οδυσσέα στο νησί του κύκλωπα Πολύφημου. Όταν ο Οδυσσέας, ο πολυμήχανος και επινοητικός ήρωας της Οδύσσειας, καταφτάνει στο νησί του Κύκλωπα για να βρει προμήθειες ώστε να συνεχίσει το ταξίδι του προς την Ιθάκη, θα βρεθεί αντιμέτωπος με μια κοινωνία που βασίζεται σε πρωτόγονα ένστικτα.

Η ιστορία είναι γεμάτη κωμικά στοιχεία, ο χορός των σατύρων δίνει τον τόνο, ενώ η ανθρώπινη ευφυΐα, η ευστροφία και η επινοητικότητα κατατροπώνουν την κτηνώδη δύναμη και τη στυγνή βία.

Η ταυτότητα της παράστασης

Μετάφραση - Σκηνοθεσία: Βασίλης Παπαβασιλείου
Διασκευή: Βασίλης Παπαβασιλείου – Σωτήρης Χαβιάρας
Σκηνικά – κοστούμια: Μαρί Νοέλ Σεμέ
Μουσική: Δημήτρης Καμαρωτός
Φωτισμοί: Ελευθερία Ντεκώ
Κίνηση: Sinequanon
Βοηθός σκηνοθέτη: Νικολέτα Φιλόσογλου

Διανομή

Οδυσσέας: Νίκος Καραθάνος
Κύκλωπας: Δημήτρης Πιατάς
Σιληνός: Νίκος Χατζόπουλος

Χορός: Γιώργος Γιαννακάκος, Θανάσης Δήμου, Ηλίας Ζερβός, Βασίλης Καραμπούλας, Κώστας  Κοράκης, Γιάννης Κότσιφας, Λαέρτης Μαλκότσης, Άγγελος Μπούρας, Μιχάλης Οικονόμου, Χρήστος Σαπουντζής, Μιχάλης Σαράντης, Γιώργος Συμεωνίδης, Χάρης Τζωρτζάκης, Άγγελος Τριανταφύλλου, Σωτήρης Τσακομίδης, Γιωργής Τσουρής, Νικόλας Χανακούλας.

Τραχίνιες του Σοφοκλή

Ο Θωμάς Μοσχόπουλος επιστρέφει στο Εθνικό Θέατρο μετά την Άλκηστη και σκηνοθετεί έναν 26μελη θίασο σε μία από τις σπουδαιότερες τραγωδίες του Σοφοκλή που παρουσιάζεται για δεύτερη μόλις φορά στο Εθνικό Θέατρο – η πρώτη ήταν το 1970 σε σκηνοθεσία Αλέξη Σολομού.

Η παράσταση θα ανέβει στις 9 και 10 Αυγούστου στο Αρχαίο Θέατρο της Επιδαύρου.

Πρόκειται για μια συγκλονιστική τραγωδία με θέμα το απόλυτο πάθος της Διηάνειρας για τον Ηρακλή και τις ακραίες συνέπειές του.

Ένας κόσμος όπου ο έρωτας κινεί ορμητικά και ανεξέλεγκτα τις πράξεις των ηρώων, αλλά αναδεικνύεται δηλητηριώδης και καταστροφικός, καθώς η θεοί εκδικούνται και η γνώση δεν οδηγεί στο φως.

Ένα έργο για τον τρόμο του ανθρώπου μπροστά σε ένα σύμπαν που προσπαθεί να δαμάσει αλλά αποδεικνύεται τελικά πως λίγο κατανοεί. Η Διηάνειρα, ερωτευμένη και απελπισμένη, θα προσπαθήσει να κερδίσει ξανά την αγάπη του Ηρακλή, με ένα ερωτικό φίλτρο από το αίμα του Κένταυρου Νέσσου – όμως στην προσπάθειά της να αποτρέψει το αναπόφευκτο θα προκαλέσει χωρίς να το θελήσει το θάνατο του αγαπημένου της.

Η ταυτότητα της παράστασης

Απόδοση - Σκηνοθεσία: Θωμάς Μοσχόπουλος
Σκηνικά – κοστούμια: Έλλη Παπαγεωργακοπούλου
Μουσική: Κορνήλιος Σελαμσής
Φωτισμοί: Λευτέρης Παυλόπουλος
Κίνηση: Χρήστος Παπαδόπουλος
Μουσική διδασκαλία: Μελίνα Παιονίδου
Βοηθός σκηνοθέτη: Άννα Μιχελή

Διανομή
(με σειρά εμφάνισης)

Διηάνειρα: Άννα Μάσχα
Τροφός: Φιλαρέτη Κομνηνού
Ύλλος: Θάνος Τοκάκης
Κορυφαία: Άννα Καλαϊτζίδου
Άγγελος, Γέρων: Κώστας Μπερικόπουλος
Λίχας: Γιώργος Χρυσοστόμου
Ιόλη: Ελένη Μπούκλη
Ηρακλής: Αργύρης Ξάφης

Χορός
Δήμητρα Βλαγκοπούλου, Ηλιάνα Γαϊτάνη, Δάφνη Δαυίδ, Ευαγγελία Καρακατσάνη, Αμαλία Κοσμά, Χαρά Κότσαλη, Ελίνα Μάλαμα, Ηρώ Μπέζου, Νάνσυ Μπούκλη, Ειρήνη Μπούνταλη, Σεβίλλη Παντελίδου, Ιωάννα Παρασκευοπούλου, Μαρίνα Σάττι, Καλλιόπη Σίμου, Αγγελική Τρομπούκη

Μουσικοί: Guido de Flaviis (Σαξόφωνα), Θοδωρής Βαζάκας (Κρουστά), Γιώργος Σκριβάνος (Φλάουτα)

Newsroom ΔΟΛ

news.in.gr, grafida-sintikis.blogspot.gr

Έφυγε από τη ζωή ο πρόεδρος του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού

Σε ηλικία 81 ετών έφυγε από τη ζωή ο Λάζαρος Εφραίμογλου, πρόεδρος του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού (ΙΜΕ). Υπήρξε πρωτοπόρος και οραματιστής της επιχειρηματικότητας στην Ελλάδα, αναδεικνύοντας την πολιτιστική και ιστορική κληρονομιά της.

Ο Λάζαρος Εφραίμογλου γεννήθηκε το 1932 στην Αθήνα από γονείς πρόσφυγες από την Σπάρτη Πισιδίας της Μικράς Ασίας. Διακρίθηκε στον επιχειρηματικό τομέα και τη δημόσια ζωή, ενώ για το κοινωνικό του έργο τιμήθηκε με δεκάδες βραβεία, διπλώματα και Μετάλλια Τιμής και Εποποιίας. Εξελέγη Βουλευτής A’ Αθηνών το Νοέμβριο του 1989 και τον Απρίλιο του 1990. Υπήρξε ιδρυτής και πρόεδρος της «Κεντρικής Ένωσης Επιμελητηρίων Ελλάδος», αντιπρόεδρος της «Ένωσης Ευρωπαϊκών Επιμελητηρίων» και μέλος των Κοινοβουλευτικών Επιτροπών Οικονομικών και Παραγωγής – Εμπορίου.

Το 1993 ίδρυσε μαζί με την οικογένειά του το ΙΜΕ, στο οποίο είχε διαθέσει σχεδόν το σύνολο της περιουσίας του. Το Ίδρυμα έχει στόχο τη διάσωση και παρουσίαση της ιστορίας και του πολιτισμού του Eλληνισμού, μέσω των νέων τεχνολογιών. Καρπός αυτής της προσπάθειας είναι η δημιουργία του πολιτιστικού κέντρου «Ελληνικός κόσμος». Διαθέτει μουσειακούς χώρους, όπου παρουσιάζεται η ιστορία του Ελληνισμού.

Θερμά συλλυπητήρια στην οικογένεια του εκλιπόντος εξέφρασαν με γραπτά σημειώματα ο πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς, ο πρόεδρος της Βουλής Ευάγγελος Μεϊμαράκης και ο πρόεδρος του ΠΑΣΟΚ Ευάγγελος Βενιζέλος, κάνοντας λόγο για έναν μεγάλο Έλληνα οραματιστή, έναν δημιουργικό άνθρωπο με βαθύ πατριωτικό αίσθημα, που υπηρέτησε με σεμνότητα και ανιδιοτέλεια το δημόσιο συμφέρον.

Η νεκρώσιμος ακολουθία θα γίνει την Παρασκευή, 26 Απριλίου & ώρα 17:00 στο Α’ Νεκροταφείο Αθηνών.

gr.euronews.com, grafida-sintikis.blogspot.gr

Η «αφρόκρεμα» των Αμερικανών συντακτών τέχνης στην Αθήνα

Αθήνα

Στην Ελλάδα βρίσκεται η «αφρόκρεμα» των αμερικανών συντακτών τέχνης, πολιτισμού, τουρισμού και «ευ ζην», προκειμένου να γνωρίσουν από κοντά τα εκθέματα βυζαντινού πολιτισμού, κάποια από τα οποία θα ταξιδέψουν μέχρι τις ΗΠΑ για την έκθεση «Heaven and Earth. Art of Byzantium from Greek Collections».

Οι δημοσιογράφοι από το ραδιόφωνο, τα ηλεκτρονικά μέσα ενημέρωσης, αλλά και τα πιο καταξιωμένα αμερικανικά περιοδικά πολιτισμού και τουρισμού, όπως το Smithsonian Magazine και το National Geographic Traveler, καθώς και από το βρετανικό Apollo, ξεναγήθηκαν την Πέμπτη στις αίθουσες του Μουσείου, δείχνοντας τον θαυμασμό και το ενδιαφέρον τους για τα βυζαντινά εκθέματα.

Βρίσκονται στη χώρα μας από την περασμένη Δευτέρα και έχουν ήδη περιηγηθεί στα μνημεία και στο Μουσείο Βυζαντινού Πολιτισμού της Θεσσαλονίκης.

Στην Αθήνα, εκτός από το Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο, ξεναγήθηκαν στο Νομισματικό Μουσείο και στο Μουσείο Μπενάκη, ενώ θα ακολουθήσει η γνωριμία τους με το Μουσείο της Ακρόπολης και τον Ιερό Βράχο.

Στη συνέχεια θα ταξιδέψουν μέχρι τον Μυστρά, τη σημαντικότερη βυζαντινή καστροπολιτεία, καθώς και τη Μονεμβασιά, τον ζωντανό μεσαιωνικό οικισμό, όπου συνεχίζεται αδιάλειπτα η κατοίκηση μέχρι σήμερα.

Τους δημοσιογράφους υποδέχτηκαν την Πέμπτη στο Βυζαντινό και Χριστιανικό Μουσείο ο αναπληρωτής υπουργός ΠΑΙΘΠΑ, αρμόδιος για θέματα Πολιτισμού, Κ. Τζαβάρας, καθώς και οι υπεύθυνοι του Μουσείου.

«Σας καλωσορίζω σε ένα από τα σημαντικότερα μουσεία της χώρας μας. Στην Αθήνα όπου βρίσκεται αυτό το μουσείο μπορείτε να διαπιστώσετε ότι εξακολουθεί ακόμα να υπάρχει η πνευματική αίγλη αυτής της πόλης που δεν χάθηκε αλλά διατηρήθηκε μέσα στην αδιάσπαστη συνέχεια της ελληνικής ιστορίας», δήλωσε στους ξένους δημοσιογράφους ο κ. Τζαβάρας λίγο πριν ξεκινήσει το γεύμα που τους παραχωρήθηκε στον κήπο του Μουσείου.

«Πιστεύω πάντως ότι μαζί με τις διαπιστώσεις που κάνατε για την αξία αυτών των μνημείων θα πρέπει να καταλήξατε και στη διαπίστωση ότι και το παρόν στον τόπο μας δεν είναι τόσο δύσκολο όσο πολλοί το περιγράφουν. Αγωνιζόμαστε σκληρά όλοι μαζί, λαός και κυβέρνηση, προκειμένου να πετύχουμε την έξοδο από τη σημερινή κρίση και βέβαια δύναμη για τον αγώνα μας αυτόν παίρνουμε από την παρακαταθήκη των αξιών και των ιδεών του ιστορικού μας παρελθόντος», ανέφερε.

Επικεφαλής της ομάδας των ξένων επισκεπτών είναι η Ντέμπορα Ζίσκα, υπεύθυνη του γραφείου Τύπου της National Gallery στην Ουάσινγκτον, όπου για πρώτη φορά θα πραγματοποιηθεί έκθεση βυζαντινών έργων τέχνης.

«Οι εκθέσεις που παρουσιάζουν το Βυζάντιο στο εξωτερικό είναι ιδιαίτερα σημαντικές διότι φέρνουν ανθρώπους οι οποίοι προέρχονται από μια άλλη παράδοση στη θέση να νιώσουν την αξία του Βυζαντίου, που για πολλά χρόνια έβλεπαν κάπως σαν δεύτερης διαλογής πολιτιστικό προϊόν. Όμως σήμερα, και μόνο το γεγονός ότι παρουσιάζουμε δύο μεγάλες εκθέσεις σε δύο σημαντικά κέντρα της Αμερικής, στην Ουάσινγκτον και στο Λος Άντζελες, δείχνει πώς έχει αλλάξει η αντίληψη αυτή. Και αυτό έγινε από το 1930 και μετά, με την ίδρυση του Βυζαντινού και Χριστιανικού Μουσείου, καθώς και με τις προσπάθειες των βυζαντινολόγων να δώσουν το ουσιαστικό περιεχόμενο της βυζαντινής τέχνης» δήλωσε ο καθηγητής Νικόλας Ζίας, πρόεδρος της επιτροπής που είναι υπεύθυνη για τη διοργάνωση της έκθεσης στα μουσεία των ΗΠΑ

Η έκθεση, που θα περιλαμβάνει πολύ σημαντικά βυζαντινά εκθέματα από το 330 μ. Χ. έως το 1453, διοργανώνεται από τη γενική γραμματεία Πολιτισμού σε συνεργασία με το Μουσείο Μπενάκη και δύο προβεβλημένα αμερικανικά μουσεία στα οποία και θα παρουσιασθεί: τη National Gallery of Art της Ουάσιγκτον (Οκτώβριος 2013 - Μάρτιος 2014) και το J. Paul Getty Museum του Λος Άντζελες (Απρίλιος - Αύγουστος 2014).

Newsroom ΔΟΛ, με πληροφορίες από ΑΠΕ-ΜΠΕ

news.in.gr, grafida-sintikis.blogspot.gr

ΚΑΣ: Να απομακρυνθεί από τη Σπιναλόγκα ο «εκρηγνυόμενος σταυρός» του Κ. Τσόκλη

O «εκρηγνυόμενος σταυρός»,μια μεγάλη μεταλλική κατασκευή από σίδερο και καθρέφτη, που μέχρι πρότινος δέσποζε στην είσοδο του νησιού,θα απομακρυνθεί.

 

 O «εκρηγνυόμενος σταυρός»,μια μεγάλη μεταλλική κατασκευή από σίδερο και καθρέφτη, που μέχρι πρότινος δέσποζε στην είσοδο του νησιού,θα απομακρυνθεί κυρίως λόγω της επικινδυνότητάς του. Η πετυχημένη έκθεση του γνωστού εικαστικού Κώστα Τσόκλη στη νήσο Σπιναλόγκα, που μετέτρεψε έναν ολόκληρο αρχαιολογικό τόπο σε έργο τέχνης, διήρκεσε από τον Ιούνιο ως τον Οκτώβριο του 2012.

Έκτοτε τα έργα μεταφέρθηκαν με ευθύνη του ίδιου του καλλιτέχνη, εκτός από ένα.Τον «εκρηγνυόμενο σταυρό», μια μεγάλη μεταλλική κατασκευή από σίδερο και καθρέφτη, που μέχρι πρότινος δέσποζε στην είσοδο του νησιού.

Η ιστορία του σταυρού που δεν απομακρύνθηκε από τη Σπιναλόγκα μαζί με τα υπόλοιπα έργα της εικαστικής παρέμβασης «Εσύ ο τελευταίος λεπρός» του Κώστα Τσόκλη, απασχόλησε χτες τα μέλη του Κεντρικού Αρχαιολογικού Συμβουλίου, που έκριναν ότι θα πρέπει να μεταφερθεί από το νησί με ευθύνη του καλλιτέχνη.

Σημειώνεται ότι τον σταυρό έχει ήδη κατεβάσει η 13η Εφορεία Βυζαντινών Αρχαιοτήτων (ΕΒΑ), όχι τόσο εξαιτίας των μεγάλων διαστάσεών του, που δρούσαν «ανταγωνιστικά» ως προς το μνημείο (δηλαδή ολόκληρο το νησί), αλλά κυρίως λόγω της επικινδυνότητάς του, καθώς η παραμονή του χωρίς στήριξη θα μπορούσε να δημιουργήσει κάποιο σοβαρό ατύχημα.

Γεγονός που επικαλείται και ο ίδιος ο καλλιτέχνης με επιστολή που έστειλε στην αρμόδια ΕΒΑ, με την οποία πληροφορούσε για τη δωρεάν παραχώρηση του έργου, αλλά με την επισήμανση ότι αυτό θα πρέπει να ενισχυθεί ειδάλλως να…καταστραφεί.

Τα μέλη του Συμβουλίου τάχθηκαν ομόφωνα υπέρ της απομάκρυνσης του «εκρηγνυόμενου σταυρού» από το νησί, εφόσον η έκθεση έχει ολοκληρωθεί ήδη από τον Οκτώβριο.

Το νησάκι της Σπιναλόγκας, με τις αρχαίες και ενετικές οχυρώσεις, πέρασε πολλές κρίσεις πριν μετατραπεί το 1903 σε Λεπροκομείο -που λειτούργησε ως το 1957-, καθιστώντας το τόπο μαρτυρίου και ιστορικής μνήμης: Μετά την κατάληψή του από τους Τούρκους στις αρχές του 18ου αιώνα, δημιουργείται οθωμανικός οικισμός, ενώ τους πρώτους αιώνες της Τουρκοκρατίας το νησί χρησιμοποιείται ως τόπος εξορίας και απομόνωσης.

Στα μέσα με τέλη του 19ου αιώνα, ωστόσο, εγκαθίστανται πολλοί έμποροι και ναυτικοί, που εκμεταλλεύονται τους εμπορικούς δρόμους της Ανατολικής Μεσογείου, ο δε ρόλος του λιμανιού του αναβαθμίζεται ,με την απόκτηση εξαγωγικού εμπορίου.

Η επαναστατική δράση των χριστιανών, όμως, προκαλεί ανασφάλεια στους κατοίκους, που οι περισσότεροι το εγκαταλείπουν, ενώ το 1897 εγκαθίστανται προσωρινά γαλλικές στρατιωτικές δυνάμεις.

thebest.gr